Elk nadeel heeft zijn voordeel. Na de oorlog in Kosovo (1999) kwam een grote stroom internationale hulp op gang. Vele niet-gouvermentele organisaties (ngo's) boden psychosociale hulp voor getraumatiseerden. Sommige ngo's investeerden ook in meer structurele verbeteringen, zowel van de algemene gezondheidszorg als van de psychiatrische voorzieningen. Het is belangrijk geweest dat al in 2000 door de Kosovaarse overheid in samenspraak met de World Health Organization (who) een plan is gemaakt om de geestelijke gezondheidszorg ingrijpend, naar westerse leest, te hervormen. In de psychiatrie (bij)geschoolde huisartsen en verpleegkundigen, community mental health centres en beschermende woonvormen zouden de plaats moeten innemen van de bestaande insufficiënte voorzieningen, waaronder een grote, achterlijke en afschrikwekkende inrichting. Aan de orde komt wat daarvan terechtgekomen is en wat niet, en waarom. En wat de kansen zijn om de psychiatrie te updaten in een land waar weliswaar geen oorlog meer is, maar waar armoede, werkloosheid, etnische tegenstellingen en politieke intriges de werkelijkheid van alledag bepalen.