achtergrond Een deel van de depressieve poliklinische patiënten komt na het behandelvoorstel niet in behandeling, Onduidelijk is in welke mate dit het geval is en welke factoren daarbij een rol spelen.
doel In deze studie onderzoeken we karakteristieken van poliklinische depressieve patiënten die na intake niet in behandeling kwamen.
methoden We verdeelden 1597 patiënten met een depressieve stoornis bij wie bij intake routine outcome monitoring (rom) heeft plaatsgevonden onder in vier groepen: (1) patiënten die in behandeling zijn gekomen en evaluatie van behandeling in rom hebben gehad (follow-up); (2) patiënten die niet in behandeling zijn gekomen; (3) patiënten die wel in behandeling zijn gekomen, maar geen evaluatie van behandeling in rom krijgen (false lost to follow up); (4) patiënten van wie niet bekend is of ze in behandeling zijn gekomen (unknown). Gegevens over de behandeling zijn gerkregen uit statusonderzoek en vanuit geanonimiseerde behandelregistraties in Psygis. De groepen zijn vergeleken met betrekking tot demografie, de mini-plus (Mini International Neuropsychiatric Interview Plus) en de scores op de Montgomery Asberg Depression Rating Scale (madrs), de Beck Depression Inventory (bdi) en de Dimensional Assessment of Personality Pathology.
resultaten Honderdnegentig (12%) poliklinische patiënten kwamen niet in behandeling, zij bleken vaker jonger, alleenstaand, en lager opgeleid te zijn dan de andere groepen. Er zijn ook aanwijzingen voor meer comorbide alcohol/middelenmisbruik, aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (adhd), posttraumatische stressstoornis (ptss) en persoonlijkheidspathologie. Opmerkelijk genoeg verschilden de madrs-scores niet, maar de bdi-scores wel tussen de groepen. Van ruim 300 patiënten (18%) was de behandelstatus 'onbekend'.
conclusie Een aanzienlijk deel van de poliklinische depressieve patiënten komt niet in behandeling. Deze groep heeft bepaalde kenmerken. Op dit moment wordt de voorspellende waarde van deze kenmerken verder onderzocht.