achtergrond Doven en ernstig slechthorenden vormen een kleine doelgroep die door specifieke communicatieve en visueel-ruimtelijke behoeften is aangewezen op gespecialiseerde ggz-voorzieningen. De prevalentie van psychopathologie is verhoogd doordat doven en ernstig slechthorenden zijn blootgesteld aan extra risicofactoren: ernstige communicatieve, gerelateerde sociale problemen en ontwikkelingsvertraging, neurologische en andere aandoeningen en cognitieve beperkingen in samenhang met specifieke oorzaken van doof- of slechthorendheid, en psychotrauma's als misbruik en mishandeling. Daarnaast is de ggz-consumptie onder doven en slechthorenden lager dan onder de horende bevolking, en worden zij later verwezen. Communicatieve problemen in een horende wereld en een beperkte beschikbaarheid van gespecialiseerde voorzieningen en ggz-professionals belemmeren de toegankelijkheid van gespecialiseerde zorg. Daarbij komt dat de introductie van dbc's en marktwerking in de ggz de ontwikkeling van ggz voor kleine doelgroepen met complexe stoornissen onder druk zet.
vorm Aan de hand van drie projecten wordt met de participanten gediscussieerd over mogelijkheden en dilemma's bij het ontwikkelen van wegen om de ggz toegankelijker te maken voor een speciale doelgroep. Het eerste betreft een samenwerkingsproject om de ggz dichter bij instellingen voor onderwijs en awbz-gefinancierde zorg voor de doelgroep aan te bieden (T. van Gent). Bij het tweede project gaat het om een samenwerkingsproject met instellingen die dove en slechthorende volwassenen ondersteunen bij wonen, werken en vrijetijdsbesteding (J. Wilterdink). Het derde betreft een project tot beleidsontwikkeling voor forensische rapportage en behandeling van dove en slechthorende delinquenten (C.J. Sleeboom- van Raaij).
leerdoel Aan het eind van de sessie wordt de deelnemer geacht inzicht gekregen te hebben in wat wel en niet werkt bij het ontwikkelen van samenwerkingsprojecten tussen ggz en andere zorg- (en onderwijs-)instellingen voor specifieke doelgroepen.