achtergrond Over het feit dat een psychiater zijn inhoudelijke kennis moet bijhouden lijkt weinig discussie. Maar geldt dat ook voor andere aspecten van vakbekwaamheid zoals het psychiatrisch handelen waar de kennis in de praktijk wordt toegepast?
doel Kennis bezitten en vaardigheden verwerven zijn competenties. Het communiceren, bijvoorbeeld het aangaan van een behandelrelatie of het goed informeren van patiënt en familie? Het goed samenwerken met collega's en andere zorgverleners? Het maatschappelijk handelen dat zich onder andere uit in het bevorderen van gezondheid en het omgaan met de organisatie door zinnig en zuinig te werken? Professioneel blijven, op integere en authentieke wijze de zorg verlenen en professioneel gedrag tonen? Onder professioneel gedrag wordt verstaan: hoe ga je om met je vak, je werk (bijblijven), met anderen en met jezelf (reflecterend vermogen). Dit professioneel gedrag is een formeel onderdeel van de studie geneeskunde geworden.
methoden Deze competentiegebieden kennen 28 algemene competenties die voor een deel onder het algemeen medisch handelen vallen en voor een deel vakspecifiek zijn. Onze arts-assistenten worden hierop getoetst (met beschreven eindtermen), maar hoe zit het met de psychiaters? Wordt verondersteld dat deze competenties met uitzondering van de kennis altijd goed blijven? Stel dat via het visitatietraject van de praktijken of via een jaargesprek blijkt dat men niet meer aan alle competenties voldoet, moeten we dan op cursus? Als er een tuchtuitspraak is over onprofessioneel gedrag, zouden we dan niet graag op cursus gaan om ons gedrag bij te spijkeren? Maar is vakbekwaamheid wel te toetsen voor vakmensen? Het antwoord is ja, maar alleen wanneer het om prestaties gaat.
resultaten Jaarlijks zouden we onszelf op vakbekwaamheid de maat moeten nemen om bij te blijven en om te verbeteren.
conclusie Wie ophoudt met verbeteren, houdt snel op met goed zijn! Als blijkt dat we aan verbetering werken, ontstaat er vertrouwen en zal de behoefte om ons te controleren afnemen.