achtergrond Op grond van beleidsregel ca-65 van ggz Nederland is door het Ministerie van vws een stimuleringssubsidie van 15 miljoen euro verleend voor het terugdringen van dwang- en drangmaatregelen. Een van de voorstellen waaraan subsidie werd verleend is het project 'comfortrooms'.
doel In het comfortroomsproject wordt beoogd het aantal separaties in de zorg te reduceren door het inrichten van comfortrooms in combinatie met het toepassen van technieken van het 'engagementmodel'. Een belangrijke factor in het slagen van het engagementmodel is de actieve betrokkenheid van (ex-)cliënten als ervaringsdeskundigen in het veranderingsproces. Het gaat hierbij om de aanwezigheid van cliënten tijdens stafvergaderingen, afdelingsbesprekingen, werkbesprekingen van (ambulante) teams en hun inzet als betaalde medewerkers bij cursussen, groepen, afdelingswerk en de vormgeving van extramurale zorgprocessen. Ervaringsdeskundigen kunnen een belangrijke rol spelen in het motiveren van cliënten om mee te gaan in het behandelaanbod, het voeren van gesprekken met (opgenomen) cliënten, en in het accepteren van medicatie.
methoden In dit kwalitatieve onderzoek, opgezet als een formatieve procesevaluatie, wordt getracht een bijdrage te leveren aan het antwoord op de vraag: Hoe kan de inzet van ervaringsdeskundigen bij het opzetten van comfortrooms als onderdeel van het engagementmodel een bijdrage leveren aan het cultuurveranderingsproces ten behoeve van dwangreductie op afdelingen?
resultaten In de presentatie wordt ingegaan op de eerste bevindingen.
conclusie Met ervaringsdeskundigheid is in Nederland beperkt ervaring opgedaan. Dit onderzoek richt zich op het identificeren van sterke en zwakke kanten in deze relatief nieuwe ontwikkeling.