achtergrond In Nederland is 80% van de huwelijken tussen Nederlanders, de overige zijn huwelijken binnen etnische groepen en tussen etnische groepen. De laatstgenoemde zijn onderwerp van onderzoek. Dit onderwerp is van belang omdat het aantal etnisch gemengde huwelijken zal stijgen door de toenemende etnische diversiteit van de bevolking. Dit heeft ook gevolgen voor de psychiatrische praktijk.
doel Het in kaart brengen van de scheidingskans van etnisch gemengde huwelijken en de gevolgen daarvan voor de psychiatrische praktijk.
methoden Een literatuuronderzoek naar de scheidingskans van etnisch gemengde huwelijken, en de pro's en contra's van deze huwelijken in de gemeenschap. Een kwalitatief klinisch onderzoek naar mogelijkheden in de behandeling van etnisch gemengde huwelijkspartners.
resultaten Na tien jaar zijn de scheidingspercentages in de ongemengde huwelijken: bij Nederlanders: 17%, bij Turken 20%, bij Marokkanen 30%, bij Surinamers 40%. Gemengde huwelijken tussen Nederlanders en Turken of Marokkanen leiden in 70% tot een scheiding. Er worden veel problemen gemeld wat betreft verschillen in normen en waarden, godsdienst, familiezaken en wederzijds begrip. Bij stabiele gemengde huwelijken bestaat er wederzijds respect en acceptatie van de culturele diversiteit. In de klinische praktijk blijkt het van belang de nadruk te leggen op het accepteren van de diversiteit, en het opbouwen van een nieuwe gezinscultuur.
conclusie Partners in etnisch gemengde huwelijken hebben een grote scheidingskans en zullen zich in toenemende mate gaan wenden tot de ggz. In relatiebehandeling zijn er specifieke moeilijkheden maar ook specifieke mogelijkheden. Van belang is het accepteren van elkaars diversiteit.