achtergrond Elk jaar lijdt 0,5% van de Nederlanders aan een obsessieve compulsieve stoornis. Conform de Multidisciplinaire Richtlijn Angststoornissen stellen de behandelaar en de patiënt samen een behandelplan op. Bij een klein deel van de patiënten komt behandeling echter niet goed van de grond, waarbij dit direct verband houdt met de aard of ernst van de dwangklachten. Daarbij valt te denken aan een patiënt bij wie enorme twijfelzucht leidt tot het niet conformeren aan een behandeling; of aan een patiënt met verregaande dwanggedachten over de effecten van medicatie op het lichaam, waardoor medicamenteuze behandeling wordt afgewezen.
doel Schetsen van de klinische problemen rond chroniciteit en therapieresistentie.
methoden In deze interactieve bijdrage wordt aan de hand van achtergrondinformatie en casuïstiek over moeilijk behandelbare patiënten besproken of de huidige werkwijze voor deze patiëntengroep wel voldoet. Tevens wordt de vraag opgeroepen of toepassing van dwangbehandeling binnen het kader van de Bopz overwogen zou moeten worden en of dit zou kunnen leiden tot betere behandelresultaten.
resultaten De werkwijze bij patiënten met een obsessieve compulsieve stoornis is voor een klein deel van de patiënten niet toereikend.
conclusie De beroepsgroep moet zich een mening vormen over de noodzaak en mogelijkheden van dwangbehandeling binnen het kader van de Bopz bij deze patiëntengroep.