achtergrond Het voorkómen van een verergering of van complicaties van een depressie en het voorkómen van een terugval na remissie van een depressie en het verbeteren en/of behoud van algemeen functioneren zijn onderdelen van tertiaire-preventiestrategieën en vormen een wezenlijk onderdeel van het behandelbeleid. Ongeveer 50% van de depressieve stoornissen bij ouderen heeft een chronisch beloop, waarbij van chroniciteit sprake is als de stoornis langer dan één jaar duurt. Voortzetten van de behandeling is aldus een noodzakelijk onderdeel van een richtlijn voor de behandeling van depressies.

doel De huidige richtlijnen, zowel nationale als internationale, naast elkaar zetten en bekijken of en welke strategieën geadviseerd worden en in hoeverre hier evidence voor is en zo ja, hoe hard deze dan is.

methode Naast het Nederlandse Addendum Ouderen van de Multidisciplinaire richtlijn Depressie zijn ook de nice-guidelines en andere buitenlandse richtlijnen onderzocht.

resultaat Ook in andere landen zijn richtlijnen voor de behandeling van depressie bij ouderen verschenen. Praktische aanwijzingen voor voortgezette behandeling en tertiaire preventie bij de depressieve stoornis worden in deze richtlijnen (soms zeer summier) besproken, maar de mate van evidence is veelal zeer beperkt.

conclusie Hoewel men het er veelal over eens is dat tertiaire preventie bij depressieve ouderen een belangrijk klinisch probleem vormt, is er voor de klinische praktijk nog weinig evidence voorhanden van waaruit men zijn/haar handelen zou kunnen bepalen. Desondanks worden praktische aanwijzingen voor het klinisch handelen besproken.