Doel van deze bijdrage is het geven van een overzicht van de ontwikkelingen in de zorg voor de chronische psychiatrische patiënt in Rotterdam. Deze beschrijving van de ontwikkelingen wordt gegeven aan de hand van documenten van verschillende instellingen in Rotterdam die verantwoordelijk zijn voor de zorg voor de doelgroep en aan de hand van persoonlijke ervaringen.

De laatste jaren zijn er in Rotterdam veel inspanningen verricht om complexe patiënten die voor overlast zorgen en/of dak- en thuisloos zijn in beeld te krijgen en te behandelen of in justitiële trajecten te plaatsen. De behandeling bestaat uit intensieve ambulante bemoeizorg (onder andere act-teams) of (langdurende) gedwongen opnames. Het is onbekend in hoeverre dit geleid heeft tot een verbeterde toestand van de patiënt of een vermindering van overlast. De voorlopige indruk is dat overlast afneemt en opvangcentra minder bevolkt zijn, maar harde gegevens hierover ontbreken. De ggd heeft veel energie en geld gestoken in de controle van de uitvoering van de zorg door het aanstellen van keten- en trajectregisseurs.

Algemeen is geconstateerd dat de toekomstige veranderingen van het vergoedingsstelsel (beperking van de awbz, wmo en Zorgverzekering) een bedreiging vormen voor de bekostiging van de bemoeizorg. Ook is er te weinig aandacht geweest voor de stille verkommerden en verloederden. Deze laatste groep krijgt de komende jaren meer aandacht.

Geconcludeerd kan worden dat de zorg voor chronische psychiatrische patiënten die overlast veroorzaakten of dak-thuisloos waren, in Rotterdam veel aandacht heeft gekregen. Het is de vraag in hoeverre dit kan worden doorgezet na de veranderingen in de financiering. De 'stille' patiënten lijken verwaarloosd te zijn geweest.