De laatste tijd boet de veronderstelling dat persoonlijkheidsstoornissen eigenlijk onbehandelbaar zijn aan overtuigingskracht in. Ondanks het feit dat het onderzoek naar de effectiviteit van behandeling nog steeds bescheiden te noemen is, althans in vergelijking met as-I-onderzoeken, wijst het beschikbare onderzoek consequent uit dat psychotherapie een effectieve vorm van behandeling is voor deze groep patiënten (zie o.a. Daenen e.a. 2006 in Tijdschrift voor Psychiatrie). Verschillende therapeutische scholen ontwikkelden de laatste tien jaar referentiekaderspecifieke 'manuals' die vervolgens met elkaar of met treatment as usual vergeleken werden. De vraag is echter of we op termijn veel verder komen met het blijven vergelijken van verschillende behandelvormen (zie ook Lauteslager 2006 in Tijdschrift voor Psychotherapie). Waar we behoefte aan hebben, is beter te leren begrijpen waarom bepaalde therapieën effectief zijn en vooral welke elementen uit een behandeling bijdragen aan de veranderingsprocessen. Recente ontdekkingen vanuit de neurowetenschappen zouden een bijdrage kunnen gaan leveren aan de beantwoording van deze vragen, zodat mogelijk in de toekomst behandelstrategieën ontwikkeld kunnen worden die gebaseerd zijn op de onderliggende psychobiologische tekorten.