Na het loslaten van a-prioristische opvattingen over de etiologie en de operationalisering via de dsm-iii van klinische ziektebeelden, is veel kennis ontwikkeld over de betekenis van erfelijkheid, stress en persoonlijkheid bij deze ziektebeelden. De kennis van mediërende pathofysiologische mechanismen en daarop aansluitende farmacotherapie is echter nauwelijks tot ontwikkeling gekomen. Dit zou het gevolg zijn van de inadequate beschrijving van de ziektebeelden (Van Praag 1993). Dit symposium wil laten zien dat multidimensionale beschrijving beter is. De eerste voordracht bespreekt de geschiedenis van drie globale ordeningen van psychiatrische symptomen. Deze mondt uit in Jaspers' ordening in basale symptoomdimensies (1953), en de beschrijving van klinische beelden als mengvormen daarvan. Het onderzoek naar basale symptoomdimensies zal aan het einde worden besproken, samen met het probleem van de detectie en formulering van mengvormen. De tweede voordracht toont de constructie van twee depressieve subtypen als mengvormen van basale symptoomdimensies, en hun validerende relaties met mediërende pathofysiologische en vermoedelijk premorbide persoonlijkheidskenmerken. De derde voordracht toont hoe de gerichtheid op basale symptoomdimensies leidt tot verbetering van oude, en ontdekking van nieuwe rating scales voor angst en depressie. Door alle voordrachten heen komen het onderscheid en de relatie tussen basale symptoomdimensies en globale dimensies van de persoonlijkheid aan de orde.