achtergrond Complexiteit is een sleutelbegrip in de psychiatrie. In het diagnostisch proces wordt de psychiater geconfronteerd met een bonte verscheidenheid aan verhalen waarin psychiatrische problematiek tot uiting komt. Verhalen van de patiënt, de familie en de maatschappij die onderling niet zelden tegenstrijdig zijn. Deze heterogene informatie moet de psychiater noodzakelijkerwijs vereenvoudigen om tot een overzichtelijke diagnose te komen. Tijdens dit vertaalproces gaat onvermijdelijk informatie verloren. Verhalen stollen tot diagnostische klassen, dat wil zeggen hyponarratieven. De huidige psychiatrie neigt tot versterking van deze reductie van de narratieve diversiteit. Debet daaraan is een sciëntistische attitude waarin eenzijdig de nadruk wordt gelegd op evidence-based geneeskunde en zorgrationalisering. Van groot belang voor de behandeling van patiënten is dat de oorspronkelijke narratieve diversiteit niet verloren gaat. Deze narratieve attitude heeft consequenties voor het diagnostisch proces, de relatie tussen patiënt en psychiater, het zelfhelend vermogen van de patiënt en de taal van het lichaam.
vorm Voordrachten en plenaire discussie.
leerdoel Aan het einde van dit symposium wordt de deelnemer geacht gevoeliger te zijn voor de narratieve benadering en deze een plaats te kunnen geven in zijn dagelijks denken en handelen als psychiater.