achtergrond Het in de afgelopen jaren niet vaak gebeurd dat er werkelijk hulp bij zelfdoding is verleend vanwege een ondraaglijk en uitzichtloos lijden op grond van zuiver psychiatrische problematiek. Vanuit de samenleving wordt gesteld dat psychiaters hun patiënten in dit opzicht in de kou laten staan. Ook in ggz-instellingen vragen patiënten om hulp bij zelfdoding. Weten we wel hoe vaak die vraag gesteld wordt en hoe vaak beleven psychiaters een dergelijke vraag als geëigend? Zouden ggz-instellingen meer moeten doen om de discussie binnen de instelling hierover op gang te brengen? Wat moet een instelling als beleid voeren hieromtrent? Een eigen protocol maken, of alleen verwijzen naar de richtlijn? Wat zou in een dergelijk protocol kunnen staan? Is het wenselijk om een 'vertrouwenspersoon' aan te stellen in een instelling of moet juist de reguliere behandelaar het verzoek van de patiënt bespreken?
doel De mogelijkheden van instellingsbeleid ten aanzien van hulp bij zelfdoding worden onderzocht.
methoden Bespreking van theorie en praktijk.
resultaten Extra aandacht voor dit onderwerp lijkt aangewezen.
conclusie Elke ggz-instelling dient te bezien of het instellingsbeleid ten aanzien van hulp bij zelfdoding adequaat is.