Depressie bij ouderen gaat frequent gepaard met relevante somatische comorbiditeit. Zelfs bij relatief gezonde ouderen vormt bijvoorbeeld het optreden van orthostatische hypotensie een belangrijke belemmering in het doorvoeren van een protocollaire medicamenteuze behandeling. Kan depressie bij een jongere volwassene al gauw een periode van 3 tot 6 maanden in beslag nemen, bij een oudere dient dit soms te worden vermenigvuldigd met een factor 2.

Uit diverse onderzoeken blijkt bovendien dat, hoe langer een ernstige depressie voortduurt, des te slechter de prognose qua herstel is. Bij ouderen betekent dit tevens een significante afname van de levensverwachting als gevolg van negatieve effecten op de lichamelijke gezondheid. Uit onderzoek van Stek (2004) bleek dat bij follow-up van een groep klinisch behandelde ouderen met een depressie, van de overlevenden, maar liefst een derde een chronisch geprotaheerd beloop vertoonde. Bij geen van deze patiënten was ect toegepast.

Daar ect bij ouderen gezien kan worden als een effectieve en veilige behandelmethode dient vroegtijdige behandeling hiermee te worden overwogen ter preventie van chroniciteit.