Eén van de kerncompetenties in de opleiding tot psychiater is de psychotherapeutische vorming. Psychotherapie wordt vanouds onderwezen en gepraktiseerd vanuit een van de 'scholen', zoals psychoanalytische psychotherapie, cognitieve gedragstherapie of groepstherapie. Uit onderzoek blijkt echter dat de werkzaamheid van psychotherapie vooral aan gemeenschappelijke factoren kan worden toegeschreven. Een psychiater wordt opgeleid om patiënten met ernstige stoornissen te behandelen, bij wie bovendien vaak sprake is van comorbiditeit. Dat maakt het noodzakelijk dat de psychiater niet alleen in staat is op een systematische wijze een psychotherapeutische methode toe te passen, maar ook weet welke aanpassingen zijn geïndiceerd bij complexe problematiek. Voor het welslagen van behandelingen zijn daarbij overzicht en congruentie van benadering van essentieel belang en vormt eclecticisme een risico.

Voorts heeft de psychiater vele contacten met patiënten bij wie een psychotherapeutische attitude en/of interventie van nut is, zonder dat er sprake is van een specifieke psychotherapie. Dat is bijvoorbeeld het geval bij motiveren voor behandeling of in het onderhouden van een optimale therapeutische relatie in de langdurige zorg. Vanuit deze uitgangspunten is de cursus psychotherapie opnieuw opgezet. Er is naar een mix gezocht tussen het leren van methodische benaderingen, integratie en toepassingen geschikt voor de psychiatrische praktijk.

Alle deelcursussen en workshops worden gegeven door experts-docenten, met name omdat er veel nadruk op vaardigheidstraining wordt gelegd. Psychotherapie wordt uiteindelijk door praktische ervaring geleerd. Daarom sluit de cursus af met een referaat van een door de aios onder supervisie uitgevoerde psychotherapie. De inleider geeft als coördinator en docent psychotherapie tijdens het symposium een overzicht van het cursusprogramma en vermeldt eigen ervaringen met de vernieuwde cursus.