achtergrond De belangstelling voor de gehechtheidtheorie als een van de verklaringsmodellen van ernstige persoonlijkheidsstoornissen is de laatste jaren toegenomen.
doel Onderzoeken of de gehechtheidtheorie als integratieve theorie met invloeden vanuit ontwikkelingspsychologische, cognitieve, psychodynamische, sociologische en biologische denkmodellen, toepasbaar is op de behandeling van patiënten die lijden aan een antisociale persoonlijksheidsstoornis (asp).
methode De hypothese wordt gesteld dat patiënten die lijden aan asp in de therapeutische behandeling meer baat hebben bij indirecte en impliciete strategieën dan bij directe methoden als training. Veilige gehechtheid is nodig om te leren van de interacties met de therapeut en met de omgeving.
resultaten en conclusie De behandelinstellingen moeten naast een eenvoudig en helder vaststaand kader meer indirecte en intelligente methoden toepassen die effectief zijn in het beïnvloeden van de patiënten met asp. Deze methoden zijn vooral gericht op het vestigen van meer gezonde gehechtheidrelaties. Enkele uitgangspunten hiervoor worden opgesteld en getoond wordt hoe de gehechtheid aan de context van het therapeutische instituut de eerste stap is voor het bereiken van meer veilige gehechtheidrelaties. Een vragenlijst wordt voor dit doel geïntroduceerd.