Boeken over psychoanalyse worden in de Nederlandse vakliteratuur steeds zeldzamer. Volgens de auteur zelf lijkt de psychoanalyse vandaag de dag zelfs een voorbijgestreefd curiosum. Om de link met het heden te houden zoekt Kinet in dit boek verbinding met een nog altijd populair muziekgenre, de hiphop. Maar er zijn meer verbanden te bedenken. Hiphop gaat namelijk ook over identiteit, zelfpresentatie en creatief hercontextualiseren. In dit boek gebeurt dat aan de hand van 52 essays waarin diverse thema’s op een luchtige en soms persoonlijke wijze aan bod komen.

De essays hiphoppen en worden daarbij enkele malen onderbroken door een haiku; een moment van stilstaan met een korte Japanse dichtvorm. De meeste thema’s gaan over de liefde met titels als ‘Liefdesinfinitieven’, ‘De geliefde spiegel’ en ‘Pornocratie’, maar er zijn ook thema’s ‘Van het leven’ waaronder ‘Vakantieleed’ en ‘Pygmalion’. Het laatste deel is ‘Tot sciencefiction’ genaamd en handelt over Big Brother en big data en hun ‘psychopolitiek’.

De auteur is psychiater en psychoanalyticus en werd, gelet op het gemak waarmee hij, ook nog eens in diverse talen, uit de literatuur van vrijwel alle bekende psychoanalytici citeert, daarin waarschijnlijk zelf uitgebreid geschoold en opgeleid. Natuurlijk komen dan voorbij Sigmund Freud, veelvuldig Jacques Lacan, maar ook de ideeën van Daniël Stern, Sándor Ferenczi en Wilfred Bion. In het essay ‘Gouden stront’ wordt gewaarschuwd dat een Vlaming pas serieus wordt genomen wanneer hij in het Nederlands publiceert. De Nederlandse lezer zal dan in dit boek de vele referenties naar Lacan en enkele Vlaamse zinsconstructies moeten verdragen.

Op een lichtvoetige wijze werpt de auteur een psychoanalytische blik op diverse thema’s waarbij hij tevens refereert aan wetenschap, maar ook aan literatuur, film en cultuur. Zeer actueel komt zelfs Marco Borsato aan bod. Strak en repetitief verhaalt hij verder over narcisme, het oedipuscomplex en het innerlijk conflict.

Het boek eindigt met een epiloog waarin Kinet de verbinding tussen psychoanalyse en hiphop verantwoordt, het belang van taal als magisch medium beschrijft en de psychoanalytische ruimte benadrukt. Hij heeft in het boek deze ruimte nadrukkelijk benut: hij associeert vrij volgens het ritme van de hiphop en is daarbij virtuoos met het gebruik van taal. Of dat dan ook de hedendaagse, vooral nog jonge psychiater zal bekoren of interesseren, is moeilijk in te schatten.